Het is het jaar 1973. Ruimtevaarttechnicus Edwin J. Salzman zit op zijn fiets op weg naar zijn werk in het Dryden Flight Research Center van NASA. Als hij ingehaald wordt door een vrachtwagen, merkt hij dat deze hem eerst wegblaast naar de berm, maar hem dan weer de weg op zuigt. Als technicus vindt Salzman dat interessant. Hij realiseert zich dat vrachtwagens veel moeite hebben met de luchtstromen.
Samen met wat collega’s besloot Salzman het fenomeen te onderzoeken. Hij leende een oude Ford bestelauto van zijn werk en verbouwde deze tot testvoertuig. Eerst werd het voertuig bekleed met platen aluminium. Vervolgens testte het team de luchtweerstand om een basiswaarde vast te stellen. Het team paste hierna steeds het uiterlijk van het voertuig aan en testte steeds het resultaat. Het doel was om de luchtstroom om het voertuig te verbeteren.
Betere aerodynamica
Eerst werden de verticale hoeken afgerond, daarna alle hoeken. Ook kreeg het voertuig een vlakke onderzijde. Het resultaat was verbluffend. Uit metingen bleek dat de luchtweerstand van de bestelauto met 59 procent verminderd was. Dit stond gelijk aan een brandstofbesparing van 25 procent. Salzman en zijn team begrepen dat ze een belangrijke ontdekking hadden gedaan.
Het project ging verder met een echte vrachtwagen. De frontstuurtruck, toen nog gebruikelijk in Amerika, werd eveneens met aluminiumplaten bekleed. Wederom leidde het afronden van de hoeken van de cabine tot een vermindering van de luchtweerstand met 50 procent. Het eindresultaat ziet er nogal onafgewerkt uit, maar het onderzoek van NASA bepaalde hoe vrachtwagens er voortaan uit kwamen te zien. Als je dus een nieuwe DAF of Scania ziet rijden, bedenk dan dat deze er zo uitziet omdat ooit iemand van NASA bijna van zijn fiets werd geblazen.
Foto's: NASA
